29
Van 21 t/m 27 oktober was ik in Berlijn. Henriëtte loopt daar stage, en dus was de slaapplaats gratis! In de komende minuten van je tijd vertel ik je graag iets meer over mijn verblijf in deze wereldstad-met-een-aantal-van-de-meest-bewogen-in-zekere-zin-recente-geschiedenissen-in-Europa.
Dit is het uitzicht op Berlijn vanaf de Siegessäule (overwinningszuil), midden in Tiergarten, een park dat qua grootte het midden houdt tussen Hyde Park in Londen en Central Park in New York. Wanneer het niet mistig is kun je aan het einde van de lange laan de Brandenburger Tor zien, die aan het begin van het park ligt. Die Brandenburger Tor komt verderop in het verhaal nog wel voorbij.
In Tiergarten bevindt zich ook de Zoologischer Garten, één van de oudste dierentuinen ter wereld. In 1744 aangelegd als private fazantentuin, later door de Pruisische koning Frederik Willem IV aan het volk overgedragen, en vanaf 1844 geopend als dierentuin. Toen heette het nog de Zoologischer Garten bei Berlin, omdat de wijken aan de westkant van Tiergarten nog niet bestonden. Het beestje op de foto is één van de dieren die ik nog niet kende, en hij en/of zij bevindt zich in het fraaie aquarium dat een onderdeel vormt van het park.
En dan ben je zomaar aanbeland in een woonwijk in Oost-Berlijn, waarvan een groot deel vanaf de jaren ‘60 op geen enkele kaart te vinden was: Hohenschönhausen. In dit Stasi-gevangenis/ondervragingscomplex zag je als gevangene nooit een andere gevangene: enkel je bewaker en je ondervragers. Onder immense psychologische druk bekende uiteindelijk iedereen die er van werd verdacht ‘vijand van de staat’ te zijn, zijn misdaad te hebben begaan. In het complex geven oud-gevangenen rondleidingen.
Wat, je voelt je wat ellendig na een bezoek aan Hohenschönhausen? Dan ga je toch gratis naar een concert van Robbie, naast het Mauerpark?
Zelfs als je niet in een cultureel-educatieve bui bent is een bezoek aan het Jüdische Museum in Kreuzberg de moeite waard. Wat een fantastische architectuur, overvloedig doorspekt met treffende symboliek en grote gebaren. Een trap die eindigt bij een blinde muur, een tuin die je een gevoel van desoriëntatie geeft, een grote koude toren met alleen bovenin een spleetje licht, die associaties met de holocaust moeten oproepen. Mooie materialen, fantastisch licht; vergeet de foto-set, gaat het zien.
Dit plaatje laat zien dat heel veel Oost-Berlijners (en Oost-Duitsers in het algemeen) graag de nudist uithingen. Je vindt het beeld in het aardige, en best interactieve DDR-museum. Leuk voor mensen met last van Ostalgie.
Ik wilde het nu hebben over de leuke kroegjes meteen bij Henriëtte om de hoek, in en om de Simon-Dach-Straße. Ik heb de geneugten geproefd van coctailbar Euphoria, Sri-Lankees restaurant Sigiriya, verder ehm… een bar waar je zo dronken kunt worden dat je niet meer weet hoe het heette (Henriëtte, was dat de Astro Bar?), en eentje waar je aan het einde van een hip verlicht ruimteschip-achtig gangetje heerlijk achterover kunt zakken in een bank, ook daar in de buurt. Tsja, je hebt van die avonden…
Wanneer je in een ander deel van Berlijn bent kun je ook een biertje krijgen; het zag er best gezellig uit in Cancun aan de Potsdamer Platz, gezellig genoeg voor een halve liter Erdinger Kristall. Mexicaans eten deden we echter in Que Pasa, aan Skalitzer Straße (naast U Bahn-station Görlitzer Bahnhof). Michael, bedankt dat je er ons mee naar toe nam. Je hebt smaak.
Maandagavond gingen we een film kijken in de CineStar in het Sony Center aan de Potsdamer Platz (issie weer! het was stiekem dezelfde avond), waar ze voor de verandering eens originele versies draaien, in plaats van dat lelijke Duits nagesynchroniseerde spul. Daarna gingen we naar één of andere avond waar eerder iets met literatuur was geweest, maar nu alleen nog gedronken en gepraat werd op foute maar vooral heerlijke 80’s-hits. Dat was in de Temporäre Kunsthalle Berlin, een plek waar je niet vanzelf langs loopt, tenzij je van het bestaan af weet.
Wat, te veel verhaal, te weinig plaatjes? Tsk.
Dan probeer ik je vast te houden met lichtjes. Ik had hier liever een mooi Berlijn-symbool als de Fernsehturm neergezet, maar die foto’s waren door de fallus-achtige eigenschappen van de toren naast het Alexander-Platz allemaal verticaal georienteerd. Niet zo handig in deze layout. Kijk maar tussen de rest van m’n foto’s (linkje aan het einde van deze post). Men zegt dat de Brandenburger Tor ook een redelijk bekend symbool van Berlijn is. Het zal wel. Sorry ook van die twee mensen die in de weg staan, pontificaal voor de camera.
East Side Gallery. Na de Mauerfall beschilderden meer dan 100 artiesten het langste nog staande stuk Berlijnse muur (1.3 km). Aan de oostkant van de Berlijnse muur stond in tegenspraak tot wat veel mensen denken nog geen grafiti voor de val van de muur, omdat het onderdeel vormde van het niemandsland. De East Side Gallery loopt van Warschauer Straße tot Ostbahnhof, en is de grootste openluchtgallerie ter wereld. Veel van de beschilderde stukken zijn in de twintig jaar dat ze bestaan gevandaliseerd, daarom worden de schilderingen dit jaar hersteld, of helemaal opnieuw gemaakt door de kunstenaars.
Twee liedjes van The Thermals. Ze deden een akoestisch setje in het Ramones Museum, dat gevestigd is in een zijstraat van de Oranienburger Straße. Hoe waren ze gisteren in de Melkweg, eigenlijk?
En toen stonden we zondagmiddag (ja, chronologische volgorde doe ik niet aan) plotseling op het dak van een oud fabrieksgebouw op de grens tussen Oost- en West-Berlijn dat de bouw van de Berlijnse Muur heeft overleefd. Het herbergde een grote busfabriek in staatseigendom, en werd tijdens de deling van Berlijn zwaar bewaakt, werknemers werden streng gecontroleerd, en velen probeerden via dit gebouw te ontsnappen naar West-Berlijn. En West-Berlijn was verdomd dichtbij, je hoefde alleen het water meteen naast het gebouw te bereiken, een aftakking van de rivier de Spree. Grenzspuren Am Flutgraben is een rondleiding waarmee men in september is gestart.
Zo, ik denk dat ik het belangrijkste wel heb gehad. Mochten het nu vooral de plaatjes zijn die je hebben aangetrokken in dit verhaal, dan heb ik goed nieuws. Ik vind dat ik niet de mooiste foto’s heb laten zien, maar enkel die die het verhaal aardig illustreerden. Nog eens 87 andere foto’s vind je hier.
filed under: Berlijn, Film, Foto\'s, Leven, Muziek | permalink
3 Responses to “Martijn in Berlijn: het verhaal”
-
Peter Says:
October 30th, 2009 at 11:37cool! niet stilgezeten dus
-
Henriëtte Says:
October 30th, 2009 at 15:34Niet alleen maar in bed gelegen heur :-P
Aanvulling:
Dronken werden we inderdaad in de Astro Bar, Simon-Dach-Straße 40. (Je mag ook binnen smoken daaro!)En het ‘hip verlicht ruimteschip-achtig gangetje’ is te vinden in Künstliche Beatmung (http://www.kuenstlichebeatmung.de/). En dat was ook in de Simon Dach!
-
Marleen Says:
October 31st, 2009 at 14:48Robbie!