12
Marleen en ik vatten een jaar of twee geleden het plan al eens op om een hele dag op bed te blijven en films te kijken. Die dag is vandaag aangebroken, en deze log schrijf ik in een gepland lucht-moment. In het kort ons programma van vandaag:
09:00 uur: Sigur Rós – Heima (Dean DeBlois, 2007)
11:15 uur: The Notebook (Nick Cassavetes, 2004)
14:00 uur: Memento (Christopher Nolan, 2000)
16:55 uur: Some Like It Hot (Billy Wilder, 1959)
19:50 uur: Pan’s Labyrinth (Guillermo del Toro, 2006)
filed under: Film | comments (0) | read more...
5
We zijn aan het einde van de middag op deze toch al regenachtige dag naar een ingetogen film in Images geweest. Caos Calmo is een verfilming van de gelijknamige roman van Sandro Veronesi. Het gaat om Pietro Paladini, een succesvolle topman in een mediabedrijf, wiens vrouw overlijdt. Paladini blijft alleen achter met zijn tienjarige dochter, en besluit wanneer de scholen weer beginnen buiten in zijn auto voor het schooltje van zijn dochter te blijven zitten. In die auto, en het aangrenzende parkje, bevindt hij zich maandenlang tijdens schooltijd. Terwijl het leven van Paladini in het park stilstaat, raast de wereld om hem heen. Zo zoeken collega’s hem op om te praten over fusieperikelen en alle zakelijke conflicten die er bij komen kijken.
De film heeft mij geraakt door zijn mooie cameravoering, het schijnbaar trage tempo, het ontroerende en toch bij vlagen gecompliceerde verhaal, het sterke acteerwerk, en bovenal de prachtige muzikale begeleiding. Het merendeel van de soundtrack is gecomponeerd door Paolo Buonvino, maar drie favoriete tracks uit mijn muziekcollectie luisteren de rest van de soundtrack op: Your Ex-Lover Is Dead van Stars draagt een grotendeels tekstloze montage in het eerste deel van de film, verderop vinden we Cigarettes and Chocolate Milk van Rufus Wainwright, en Pyramid Song van Radiohead zet perfect de sfeer neer in een scene waarin Pietro Paladini ’s avonds – ietwat verloren – in zijn auto door de stad rijdt.
Caos Calmo draait de komende dagen om 16:45 in Images.
filed under: Film, Muziek | comments (2) | read more...
5
22
Gisteravond, USVA. Na alleraardigste filmpjes van KCM-studenten volgde er popcorn en een pauze of andersom. Daarna was het tijd voor de hoofdfilm, cultklassieker Diva, een door muziek gedragen dramathriller, met enkele erg boeiende actiescenes. De hoofdpersoon van de film is Jules, en Jules is nogal gek op operazangeres Cynthia Hawkins. Er volgt een verhaal met een illegale opname van één van haar concerten, en een opname van een aanklacht van een prostituee tegen een hooggeplaatste politieambtenaar, achtervolgingen, liefde, en ach. Mocht je hem ooit nog tegenkomen, ‘t is een film om op zondagmiddag of een rokerige avond te bekijken.
Diva / Jean-Jacques Beineix / 1981 (imdb)
filed under: Film, Uncategorized | comments (0) | read more...
28
Altijd al jammer gevonden dat je in de trein niet naar voren kunt kijken, maar het landschap alleen maar langs je heen vliegt. Speciaal voor mensen zoals ik zijn er helden die cabinevideo’s op youtube zetten :)
filed under: Film | comments (2) | read more...
12
3
- Vanmiddag heb ik de playlist afgemaakt voor Oorsmeer van morgenavond. Peter moet Sinterklaas vieren en hij zal er daarom pas vanaf c.a. 21:20 uur bij zijn.
- Vanmiddag heb ik een Nederlandse equivalent van het Engelse wiki-artikel over KEXP gemaakt, zie http://nl.wikipedia.org/wiki/KEXP.
- Vanavond heb ik weer eens (een stuk van) Willy Wonka and the chocolate factory gezien, uitgezonden door Veronica.
- Vanavond heb ik Amelie gezien.
- Vanavond gooide de T9 plotseling jus op iemand’s hoofd.
- Vanavond schreef ik deze log.
- Vanavond ga ik even boek lezen en dan slapen.
Weltrusten.
filed under: Film, Leven | comments (1) | read more...
12
Het zal de generatiekloof zijn, of nee, toch niet. In ieder geval was ik niet onder de indruk van de film Turks Fruit, die ik nét pas voor het allereerst heb gezien. Natuurlijk is het een Nederlandse film, en natuurlijk is hij al 33 jaar oud, maar het verhaal is wel erg dun, en de uitvoering nog dunner. Toch snap ik dat de film destijds indruk heeft gemaakt op veel mensen. Al was het alleen al omdat het niet onaangenaam ogende lichaam van een toen nog jonge Monique van de Ven vaker naakt dan bedekt te zien is. Ik weet weer zeker dat ík een jongetje ben, net als Lisa :P
Heb trouwens elk reclameblok een nieuwe kop thee ingeschonken. Je snapt dat ik inmiddels genoeg heb gehad ;)
filed under: Film, Leven | comments (6) | read more...
14
Titel: Calvaire
Jaar: 2004
Duur: 94 min.
Regie: Fabrice du Welz
Calvaire. Een blik in het woordenboek leert de minder Franstalige kijker dat het woord synoniem staat aan het Nederlandse martelgang of lijdensweg. En een lijdensweg is het zeker voor het hoofdpersonage van deze film, de Waalse zanger Marc Stevens. In de openingsscène van de film zien we Stevens (Laurent Lucas) droef neuriën in de reflectie van zijn make-upspiegel. Hij treedt deze avond met zijn levensliedjes op in een bejaardenhuis. Na afloop moet hij zich losrukken van een idolate oude bewoonster die vreest dat dit het laatste jaar is dat ze de zanger kan zien optreden. Als Stevens haastig wil vertrekken stopt een verpleegster hem zijn gage toe in een enveloppe waar ze pikante foto’s van zichzelf heeft gestopt.
Deze film kunnen we het beste plaatsen onder het kopje horror. Wie horror zegt bedoelt doorgaans een film met regelmatige spanningsopbouw, veel schrikmomenten en bovenal heel veel clichés. Calvaire is anders. Misschien is het de onbevangenheid van de jonge regisseur Fabrice du Welz, die er voor zorgt dat het plot van deze film juist onvoorspelbaar en verrassend is. De hele film kent slechts één cliché, al is het er één uit het boekje; wanneer Marc Stevens ’s nachts in de stromende regen op weg is naar zijn volgende optreden, geeft zijn auto de geest. Midden op het landweggetje, dat niet op de kaart terug te vinden is, begint de film pas echt.
Stevens belandt in de herberg van Bartel, een oude man die de argeloze zanger – naar later blijkt – aanziet voor zijn weggelopen vrouw. Nadat Bartel zijn auto gesloopt heeft en hij Stevens met de accu bewusteloos heeft geslagen, volgt een lange martelgang. De zanger wordt kaalgeschoren en gekleed in vrouwenkleren. Een ontsnappingspoging eindigt in een in het bos uitgezette val, en Bartel nagelt hem aan een kruis. Net als je denkt dat inwoners van het nabij liggende dorp hem gaan redden, blijkt dat ook deze volslagen idioot zijn. En passant wordt Stevens nog even hard van achteren genomen door één van de dorpsbewoners. Dan probeert hij opnieuw te ontsnappen.
Al met al is Calvaire een film waar heel veel in zit. Hoewel het plot een horrorverhaal is, bevatten veel scenes een flinke dosis zwartgallige en absurdistische humor, vermengd met een aantal onwerkelijke verzinsels: midden in het bos staat plotseling het dwergenvoetbalteam uit een onbegrijpelijke mop van Bartel en de zoekgeraakte hond van een dorpsbewoner blijkt een kalf te zijn. Hoewel de film vooral in het begin wat langdradig is, zullen de bizarre beelden nog lang op je netvlies blijven staan. Fabrice du Welz toont zich met deze film nu al een blijvertje. Een ritje maken door de Ardennen zal in ieder geval nooit meer hetzelfde zijn.
filed under: Film | comments (6) | read more...