24
Afgelopen woensdagavond hoorde ik het nieuws dat mijn oud-collega’s bij Kink FM eerder die dag te horen hadden gekregen. Hun baas, mijn oud-baas, Arjen Grolleman was op 37-jarige leeftijd plotseling overleden. In zijn huis, door wat lijkt op een noodlottig en vooral lullig ongeluk.
Voor wie Arjen niet kent: Arjen was een man met een grote liefde voor muziek, poëzie en andere vormen van kunst, en hij zocht in die kunst graag de extremen op. Als belichaming (en later ook baas) van Kink FM heeft hij een generatie geïnteresseerde muziekliefhebbers anderhalf decennium lang van hun dagelijks brood voorzien. Arjen verdiende het meeste geld met voice-overs voor onder meer televisie (oa RTL 5), maar leefde toch vooral voor zijn radiostation. En voor zijn programma X-rated, dat zijn goede vriend Bob Rusche, met wie hij het de laatste jaren samenstelde en presenteerde, komende zondag zal voortzetten. Want X-rated zonder Arjen mag raar zijn, Kink FM zonder X-rated is onvoorstelbaar.
Ik kende Arjen – naast degene die mij de kans had gegeven landelijke muziekradio te presenteren – vooral als een man met sterke meningen. Ik was het vaker met hem oneens dan eens, maar hij zette je altijd aan het denken. Hij hield niet van hypocrisie, zo bleek afgelopen week nog toen hij op Twitter aangaf zich eenzaam en alleen te voelen omdat al zijn collega’s lyrisch waren over Radio 555. Ook had ik de indruk dat hij soms ten onrechte bang was voor dingen. Zo zag hij internet als een grote bedreiging voor Kink FM. Afgelopen week stuitte ik nog op een paar filmpjes die ik een dik jaar geleden maakte bij Kink van het in de magnetron zetten van een door midden gesneden druif. Arjen gaat daar zo ver mogelijk achterin de hoek staan, verrukt als een klein kind, maar bang voor het ‘plasma’ dat de druiven zouden afgeven.
Het schijnt dat iedereen die met hem samen heeft gewerkt een hele doos anekdotes heeft over Arjen. Ik heb die niet. Arjen herinner ik me aan kleine dingetjes, aan zijn meningen, aan zijn opmerkingen, aan de manier waarop hij liep en aan hoe hij het ene moment de vrolijkste in de ruimte leek te zijn, en hij zich het volgende moment chagrijnig mompelend terugtrok achter zijn bureau. Als we – verschillend als we waren – al iets deelden, dan waren het misschien bepaalde woordspelingen, en natuurlijk de voorliefde voor het soort muziek dat maakt dat je eenzaam in een donker hoekje wilt gaan zitten.
De laatste tijd sprak ik hem nagenoeg niet. Ik vind het ergens ook raar dat zijn dood me al dagenlang bezig houdt. Aan de ene kant mis ik Arjen omdat Kink FM me lief is, en ik weet hoe moeilijk het voor iedereen daar zal zijn verder te gaan zonder hem, aan de andere kant omdat hij me meer beïnvloed en geraakt heeft dan ik tot nu toe realiseerde.
Morgen (maandag) tijdens zijn uitvaart zullen landelijke, regionale en lokale radiostations in heel Nederland hem eren door zijn favoriete nummer te draaien. Een klein stukje erkenning voor de bijzondere man waar we als radiomakend Nederland veel te vroeg afscheid van moeten nemen.
Arjen, hopelijk spreken we elkaar ooit nog eens.
filed under: Actueel, Leven, Muziek, Radio | comments (0) | read more...
29
Van 21 t/m 27 oktober was ik in Berlijn. Henriëtte loopt daar stage, en dus was de slaapplaats gratis! In de komende minuten van je tijd vertel ik je graag iets meer over mijn verblijf in deze wereldstad-met-een-aantal-van-de-meest-bewogen-in-zekere-zin-recente-geschiedenissen-in-Europa.
Dit is het uitzicht op Berlijn vanaf de Siegessäule (overwinningszuil), midden in Tiergarten, een park dat qua grootte het midden houdt tussen Hyde Park in Londen en Central Park in New York. Wanneer het niet mistig is kun je aan het einde van de lange laan de Brandenburger Tor zien, die aan het begin van het park ligt. Die Brandenburger Tor komt verderop in het verhaal nog wel voorbij.
In Tiergarten bevindt zich ook de Zoologischer Garten, één van de oudste dierentuinen ter wereld. In 1744 aangelegd als private fazantentuin, later door de Pruisische koning Frederik Willem IV aan het volk overgedragen, en vanaf 1844 geopend als dierentuin. Toen heette het nog de Zoologischer Garten bei Berlin, omdat de wijken aan de westkant van Tiergarten nog niet bestonden. Het beestje op de foto is één van de dieren die ik nog niet kende, en hij en/of zij bevindt zich in het fraaie aquarium dat een onderdeel vormt van het park.
En dan ben je zomaar aanbeland in een woonwijk in Oost-Berlijn, waarvan een groot deel vanaf de jaren ‘60 op geen enkele kaart te vinden was: Hohenschönhausen. In dit Stasi-gevangenis/ondervragingscomplex zag je als gevangene nooit een andere gevangene: enkel je bewaker en je ondervragers. Onder immense psychologische druk bekende uiteindelijk iedereen die er van werd verdacht ‘vijand van de staat’ te zijn, zijn misdaad te hebben begaan. In het complex geven oud-gevangenen rondleidingen.
Wat, je voelt je wat ellendig na een bezoek aan Hohenschönhausen? Dan ga je toch gratis naar een concert van Robbie, naast het Mauerpark?
Zelfs als je niet in een cultureel-educatieve bui bent is een bezoek aan het Jüdische Museum in Kreuzberg de moeite waard. Wat een fantastische architectuur, overvloedig doorspekt met treffende symboliek en grote gebaren. Een trap die eindigt bij een blinde muur, een tuin die je een gevoel van desoriëntatie geeft, een grote koude toren met alleen bovenin een spleetje licht, die associaties met de holocaust moeten oproepen. Mooie materialen, fantastisch licht; vergeet de foto-set, gaat het zien.
Dit plaatje laat zien dat heel veel Oost-Berlijners (en Oost-Duitsers in het algemeen) graag de nudist uithingen. Je vindt het beeld in het aardige, en best interactieve DDR-museum. Leuk voor mensen met last van Ostalgie.
Ik wilde het nu hebben over de leuke kroegjes meteen bij Henriëtte om de hoek, in en om de Simon-Dach-Straße. Ik heb de geneugten geproefd van coctailbar Euphoria, Sri-Lankees restaurant Sigiriya, verder ehm… een bar waar je zo dronken kunt worden dat je niet meer weet hoe het heette (Henriëtte, was dat de Astro Bar?), en eentje waar je aan het einde van een hip verlicht ruimteschip-achtig gangetje heerlijk achterover kunt zakken in een bank, ook daar in de buurt. Tsja, je hebt van die avonden…
Wanneer je in een ander deel van Berlijn bent kun je ook een biertje krijgen; het zag er best gezellig uit in Cancun aan de Potsdamer Platz, gezellig genoeg voor een halve liter Erdinger Kristall. Mexicaans eten deden we echter in Que Pasa, aan Skalitzer Straße (naast U Bahn-station Görlitzer Bahnhof). Michael, bedankt dat je er ons mee naar toe nam. Je hebt smaak.
Maandagavond gingen we een film kijken in de CineStar in het Sony Center aan de Potsdamer Platz (issie weer! het was stiekem dezelfde avond), waar ze voor de verandering eens originele versies draaien, in plaats van dat lelijke Duits nagesynchroniseerde spul. Daarna gingen we naar één of andere avond waar eerder iets met literatuur was geweest, maar nu alleen nog gedronken en gepraat werd op foute maar vooral heerlijke 80’s-hits. Dat was in de Temporäre Kunsthalle Berlin, een plek waar je niet vanzelf langs loopt, tenzij je van het bestaan af weet.
Wat, te veel verhaal, te weinig plaatjes? Tsk.
Dan probeer ik je vast te houden met lichtjes. Ik had hier liever een mooi Berlijn-symbool als de Fernsehturm neergezet, maar die foto’s waren door de fallus-achtige eigenschappen van de toren naast het Alexander-Platz allemaal verticaal georienteerd. Niet zo handig in deze layout. Kijk maar tussen de rest van m’n foto’s (linkje aan het einde van deze post). Men zegt dat de Brandenburger Tor ook een redelijk bekend symbool van Berlijn is. Het zal wel. Sorry ook van die twee mensen die in de weg staan, pontificaal voor de camera.
East Side Gallery. Na de Mauerfall beschilderden meer dan 100 artiesten het langste nog staande stuk Berlijnse muur (1.3 km). Aan de oostkant van de Berlijnse muur stond in tegenspraak tot wat veel mensen denken nog geen grafiti voor de val van de muur, omdat het onderdeel vormde van het niemandsland. De East Side Gallery loopt van Warschauer Straße tot Ostbahnhof, en is de grootste openluchtgallerie ter wereld. Veel van de beschilderde stukken zijn in de twintig jaar dat ze bestaan gevandaliseerd, daarom worden de schilderingen dit jaar hersteld, of helemaal opnieuw gemaakt door de kunstenaars.
Twee liedjes van The Thermals. Ze deden een akoestisch setje in het Ramones Museum, dat gevestigd is in een zijstraat van de Oranienburger Straße. Hoe waren ze gisteren in de Melkweg, eigenlijk?
En toen stonden we zondagmiddag (ja, chronologische volgorde doe ik niet aan) plotseling op het dak van een oud fabrieksgebouw op de grens tussen Oost- en West-Berlijn dat de bouw van de Berlijnse Muur heeft overleefd. Het herbergde een grote busfabriek in staatseigendom, en werd tijdens de deling van Berlijn zwaar bewaakt, werknemers werden streng gecontroleerd, en velen probeerden via dit gebouw te ontsnappen naar West-Berlijn. En West-Berlijn was verdomd dichtbij, je hoefde alleen het water meteen naast het gebouw te bereiken, een aftakking van de rivier de Spree. Grenzspuren Am Flutgraben is een rondleiding waarmee men in september is gestart.
Zo, ik denk dat ik het belangrijkste wel heb gehad. Mochten het nu vooral de plaatjes zijn die je hebben aangetrokken in dit verhaal, dan heb ik goed nieuws. Ik vind dat ik niet de mooiste foto’s heb laten zien, maar enkel die die het verhaal aardig illustreerden. Nog eens 87 andere foto’s vind je hier.
filed under: Berlijn, Film, Foto\'s, Leven, Muziek | comments (3) | read more...
9
Mijn moeder woont in Lovendegem. Met haar Belgische vriend, en zijn dochtertje. Ik zou bij haar op bezoek, enkel om zaterdagmiddag even bij de plaatselijke rommelmarkt te zijn.
Opvallend punt 1: een hoop meer waardevolle spullen tegen een hoop scherpere prijzen dan ik op Nederlandse rommelmarkten gewend ben.
Opvallend punt 2: ik moest er al om zeven uur uit en stond – pas tien minuten daarna – een tafel naar buiten te tillen.
Opvallend punt 3: deze oude radio werkt nog. Ik heb hem dus maar in beslag genomen.
Opvallend punt 4: champagneflessen moeten bij de rijping om de paar dagen een kwartslag worden omgedraaid. Daar hebben ze zo’n ding voor. Voor 75 euro is ie van jou!
Opvallend punt 5: een schattig klein katje.
Opvallend punt 6: Belgen beheersen hun taal niet.
Opvallend punt 7: lamme pols gekregen. Nee, nee! Van het filmen!
Opvallend punt 8: niemand vroeg of ik er ook in wilde. Blijkbaar kennen ze me te goed.
Opvallend punt 9: shitload aan wortel, terwijl de rest bijna niets had.
Opvallend punt 10: vertellen ze me ’s avonds als ik wil gaan slapen plots dat Raymond van het Groenewoud optreedt in de feesttent. Nog maar even heen geweest en twee biertjes gedaan. “Je Veux l’Amour”, riepen al die dronken Belgen, maar tevergeefs. Ik hoop dat ze een paar biertjes later toch gescoord hebben.
Opvallend punt 11: op zondag vóór acht uur opstaan. Iets met een ontbijtje.
Opvallend punt 12: sommige Twitteraars gaan nu vast zeggen dat ze dit allemaal al wisten.
filed under: Foto\'s, Leven | comments (2) | read more...
10
Op de deurmat lag zojuist een brief van de verhuurder. Of ik voor de meerkosten voor gas- en elektra even 28 euro wil betalen over de afgelopen vier maanden. Dat is uiteraard prima, maar dan ga ik op mijn beurt wel in beroep tegen de huurprijs van mijn kamer. Het is niet alsof ik geld over heb, en volgens de huurwet heb ik voor de afgelopen vijf maanden nog redelijk wat tegoed.
Prettig weekend!
filed under: Leven | comments (0) | read more...
29
1. Je weet dat je net zo goed meteen om 12 uur al kunt gaan douchen, wanneer het NOS Journaal opent met de parlementsverkiezingen in Montenegro.
2. Check J.B. Dazen zijn vlog over de zomertijd.
3. Of zou ik dit soort dingen moeten Twitteren?
filed under: Leven | comments (1) | read more...
13
De frietbakker, gortdroog:
“Een Dobermann heb ik niet. Da’s een hond.”
(stilte)
“Een Van Dobben-kroket heb ik wel.”
filed under: Leven | comments (1) | read more...
4
natuurlijk word ik VPRO-lid!
filed under: Actueel, Leven | comments (0) | read more...
23
Kijk, ik woon dus in een huis. In dat huis wonen nog vier andere mensen, laat ik ze voor het gemak Johan, Anita, Lydia en Marcello noemen. Dus ik loop heden maandagmiddag rond kwart voor vier in de supermarkt, en wie kom ik tegen? Anita en Lydia. Wat toevallig. Oh nee, toeval bestaat niet. Enfin, twee schappen later… kom ik Marcello tegen. Ach, dat heb je soms zo hè? Dus ik afrekenen, de supermarkt uit… maar Johan dus niet tegengekomen, vond het al zo opvallend. Dus wie komt mij tegemoet fietsen op weg naar huis? Juist, Johan. Die was op weg naar de supermarkt.
filed under: Leven | comments (0) | read more...
21
21
Okee, het zit dus als volgt: voor mijn maaltijd van vanavond ontbrak een potje pittige pastasaus. Dus ik loop nog snel even naar Jumbo om dat potje pastasaus te kopen. Kom ik thuis, heb ik ineens ook kaas gekocht zodat ik morgen tosti’s kan maken, en bevonden ook de volgende producten zich zomaar in mijn plastic tas: diepvriesloempiaatjes voor in de magnetron, broodje bapao, stokbroodje-met-kruidenboter, chocoladerozijnen, een fles cola, van die frietjes-chips, en oh ja: ook nog een zak mandarijnen. Apart hoor.
filed under: Leven | comments (1) | read more...